Eg seier dette berre for å sleppe misforståingar: Oppslag er ikkje ugras, men dei kan oppføre seg slik om ingen klipper kantane.
Etter det som no ulmar mellom Gunhild Råkeby og Mellomrommet Kafé og Brunsauslaboratorium, foreslår eg følgjande for alle tavler, vindauge og varme veggstriper i sentrum:
1. Dato på alle lappar.
2. Maks to teipbitar. Fire er eit rop om hjelp.
3. Ikkje heng nytt oppslag over gammalt, med mindre det gamle har gått inn i kulturminnevern.
4. Ved Dampgløttet bak Vaskeribygget: berre oppslag som toler damp og folk som later som dei ikkje les.
5. Stempelstova Kopi & Klagemål kan kopiere pent, men dei skal ikkje måtte drive sjelesorg for skeive marger.
På biblioteket ser eg dagleg at folk finn fram når hyllene står nokolunde rett. Det same gjeld sentrum. Litt orden er ikkje smålighet. Det er berre tryggleik med binders. 🙂
Hjarteleg, men målt med linjal,
Laila
Rapporter
Laila har mykje rett, noko som er irriterande praktisk.
Men punkt 2 treng ein fotnote: Maks to teipbitar, ja, med mindre lappen heng ved Dampgløttet og har byrja leve sitt eige fuktige liv. Då er tredje teipbit ikkje eit rop om hjelp, men førstehjelp. Det er sikkert formastelig å seie, men papir som krøllar seg som ein sur lefse, bør ikkje få skulda åleine.
Eg var innom Stempelstova Kopi & Klagemål og såg ein plakat med så skeiv marg at eg nesten fekk samfunnsfagleg ansvarskjensle. Kaffekroken ved Pumpehuset hadde samtidig ein lapp der «torsdag» såg ut som eit trugsmål. Slike ting gjer noko med ungdommen.
Forslag: Dato øvst til høgre, avsendar nedst, og ingen utropsteikn før etter klokka 14. Ved Ventelomma med Hjertestolpen kan vi ha ekstra små lappar, sidan folk der uansett les med sidesyn og latar som dei ventar på nokon andre.
Tiril Klevstad kjem sikkert til å seie at eg berre bryr meg om vinkelen. Det stemmer delvis. Men ein ryddig oppslagstavle er også omsorg. Berre meir firkanta, men for all del.
