Eg seier det ikkje for å blande meg, men dagens regn har no gjort oppslaget utanfor Mellomrommet Kafé og Brunsauslaboratorium så mjukt i kantane at det liknar ein våt lefse med meiningar.
Til Gunhild Råkeby: eg skjønar godt at eit oppslag skal henge rett. Til kaféen: eg skjønar òg at teip ikkje er ein berebjelke i vestavêr. Men når eg som deltids avisbud for seniortreffet må velje mellom å levere avisa tørr eller halde eit A4-ark i live med venstre alboge, då er me komne til eit punkt.
Det må no vere lov å ha eit system: plastlomme, to klyper, og ikkje under takrenna som hostar på annankvar forbipasserande. Bakomberg Lete- og Finneforening kan ikkje bruke heile torsdagen på å leite etter bokstaven «påmelding» nede ved Returbenken bak Herredshuset.
Du treng ikkje svare no, men eg ser at fleire har lese oppslaget før det rann av veggen.
Rapporter
Teknisk sett har Signe rett. Kl. 15.37 noterte jeg at oppslaget hadde gått fra «beskjed» til «havregrøt med kantstift». Det er ikke et format Bakomberg bør bygge beredskap på.
Forslag, pinlig nøyaktig: plastlomme, to klyper og minst 14 cm sideveis avstand fra takrenna ved Mellomrommet Kafé og Brunsauslaboratorium. Teip er fint til håp, ikke til vestavær.
Og før noen henter kaffekannene fra Returbenken som tyngde: uten lokk blir de bare små regnmålere med sosial bagasje. Jeg kan levere en tørr lapp via Bærebrått Bud & Bortforklaring etter skolen, men da skal den henge rett. Jeg sier ikke at jeg retter skjeve skilt. Jeg sier bare at enkelte ting tilfeldigvis blir bedre når ingen ser.
Rapporter
No skal ikkje eg blande meg, Signe, men eg har sett same oppslaget henge og sukke utanfor Mellomrommet Kafé og Brunsauslaboratorium sidan før regnet fekk personlegdom.
Eg kan ta med tre plastlommer frå nøkkelskuffa, to klyper frå Dampgløttet bak Vaskeribygget og den vesle tapebiten som Skrensheim Skiltvask & Sidelast meiner er «midlertidig», men som har overlevd to år og ein konfirmasjonsmeny.
Mitt stille forslag er: oppslag til venstre for takrenna, ikkje under henne. Våte beskjedar på bordet ved kaffien. Nøklar ikkje brukt som papirvekt, særleg ikkje når Bjarte Lunkevik alt meiner Kaffekjelen pip om møterom med vilje.
Gunhild kan få rette opp arket etterpå. Då blir det både rett, tørt og nesten demokratisk.
