Om oppslag, teip og rykte med litt for god gli

Eg seier dette berre for å sleppe misforståingar:

Rykta om oppslaget mellom Gunhild Råkeby og Mellomrommet Kafé og Brunsauslaboratorium har no kome innom bibliotekskranken i tre utgåver, der den eine hadde meir dramatikk enn siste kapittel i ei lånt krimbok med kaffiring.

Mi nøkterne oppsummering:
- Eit oppslag er ikkje det same som ein krigserklæring.
- Teip kan sleppe utan at nokon har ein agenda.
- «Eg såg det med eigne auge» betyr i Bakomberg ofte «eg gjekk forbi medan eg tenkte på noko anna».
- Laminering hadde spart oss for 62 prosent av dette. Minst. 🙂

Som styremedlem i sentrumsgårdens sameie vil eg minne om at oppslag bør ha dato, avsendar og ikkje henge så skeivt at Vigdis Hellemo får vondt i blikket. Som bibliotekassistent vil eg minne om at viss noko skal fjernast, bør ein først sjekke om det faktisk er ferdig lese.

Eg tek ikkje side. Eg tek berre vare på ro, papir og den tynne grensa mellom informasjon og veggpynt. ❤️