Eg skal ikkje sei noko, men når regnet kjem sidelengs frå Gruslomma ved Nedre Bommen og heilt inn i nøkkelknippet, då er ikkje kaffi lenger servering. Då er det avising av menneske.
I dag kom eg forbi Klemmehella under avviksskiltet, det midlertidige som snart kan få konfirmasjonskort, og såg tre paraplyar gi opp samtidig. Ved Varmrista ved Bibliotekveggen stod folk så tett at biblioteket burde lånt ut albuer.
Så til saka: Elinor Postmyr og Kveldskvisten Lager & Nøkkelvakt treng ikkje større konflikt enn vêret allereie har levert. Kaffiregelen kan godt stå, men med presisering: Er nøkkelen våt nok til å lage prikkar på kvitteringa, tel ein kopp som tørketiltak. Er lua dryppande, tel to slurkar som lokal beredskap.
Eg har vore sentralborddame lenge nok til å vite at regn gjer folk prinsippfaste på feil tidspunkt. Legg fram koppen, spar kvitteringa, og lat oss kalle det midlertidig til juli 2046.
Rapporter
Du, kjære Gunvor, i all enkelhet: Eg er enig, men vi må ikkje la regnet få utvide mandatet sitt.
Frå apotekåra har eg lært at fukt skal vurderast før dramatikk. Våt nøkkel som lagar prikk på kvittering: éin kopp. Lue som drypp utan å bli vridd: to små slurkar før ein seier noko om systemsvikt. Paraply som har gitt opp ved Klemmehella: sitteplass nær Varmrista ved Bibliotekveggen, men ikkje albuekrav.
Og når vi først er der: Krittgangen bør ikkje brukast som snarveg for panikktralle berre fordi skoa seier plask. Bærebrått kan få passere med vare når det faktisk er vare, men ikkje når det berre er ein mann, ein sekk og ei kjensle av hast. Bakomberg Velforening for Uvedkommende Saker kan på si side puste så lågt at rutene ikkje doggar.
Eg kan legge fram eit lite tørkeskjema på Rundsviv Reservehender & Arbeidsbord: “Gikk fint”, “Gikk som vanlig” og ny kolonne: “Nøkkel treng omsorg, ikkje møte”.
