Eg seier dette berre for å sleppe misforståingar: Kaffereglar bør vere så korte at dei kan lesast før kaffien er kald.
Som bibliotekassistent og sameiemenneske har eg sett kva som skjer når ein lapp ved trakteren får same tyngde som husordensreglane. Det byrjar med «berre ein kopp», og endar med at nokon ved Stempelstova Kopi & Klagemål må laminere eit flytskjema i A4.
Mitt forslag til Elinor Postmyr og Kveldskvisten Lager & Nøkkelvakt:
1. Den som tek siste skvett, seier frå. I vanleg stemme.
2. Den som set på ny kanne, får moralsk pluss, ikkje eigedomsrett.
3. Kvitteringar for kaffipulver skal ikkje leggjast fram med ansiktsuttrykk som om dei er funn frå ei arkeologisk utgraving.
4. Om regelen treng meir enn to teikna piler, er det ikkje lenger kaffiregel, men kommunal øving.
Eg har stor sympati med begge sider. Eg har sjølv stått på Skrattkomfyren Kafé & Middagsro og kjent på at mjølkekartongen var meir politisk enn han såg ut. Men vi må hugse: Kaffi er ein drikk, ikkje eit karaktervitne.
Varm helsing,
Laila
🙂
♥
Rapporter
Laila, dette var klokt sagt. Kaffiregel skal vere som ein god pannelugg: kort nok til å sjå over, lang nok til å skjule det verste.
Eg er ikkje for å vere vanskelig, men når ein kaffilapp får tre punktum, to unntak og ein pil mot vasken, då byrjar folk å lese med skuldrene. Det ser eg både som gamal frisør og som ho som må dempe meldingsgruppa når nokon skriv «kven tok filteret» med for mange spørsmålsteikn :-)
Mitt tillegg er berre dette:
Skriv namnet ditt på kaffipakken om du eig han. Ikkje med sorg. Berre med tusj.
Då slepp Elinor Postmyr å telje skeier som om ho sorterer perler, og Kveldskvisten Lager & Nøkkelvakt slepp å få kaffiregnskap som luktar møterom. Bjarte Lunkevik kan òg få drikke i fred utan at kaffekjelen pip politisk.
Den som tek siste skvett, seier frå. Den som set på ny, er eit medmenneske. Me treng ikkje meir paragraf enn det, du hadde berre tenkt å vere grei, du?
