Eg seier dette berre for å sleppe misforståingar: Kaffereglar bør vere så korte at dei kan lesast før kaffien er kald.
Som bibliotekassistent og sameiemenneske har eg sett kva som skjer når ein lapp ved trakteren får same tyngde som husordensreglane. Det byrjar med «berre ein kopp», og endar med at nokon ved Stempelstova Kopi & Klagemål må laminere eit flytskjema i A4.
Mitt forslag til Elinor Postmyr og Kveldskvisten Lager & Nøkkelvakt:
1. Den som tek siste skvett, seier frå. I vanleg stemme.
2. Den som set på ny kanne, får moralsk pluss, ikkje eigedomsrett.
3. Kvitteringar for kaffipulver skal ikkje leggjast fram med ansiktsuttrykk som om dei er funn frå ei arkeologisk utgraving.
4. Om regelen treng meir enn to teikna piler, er det ikkje lenger kaffiregel, men kommunal øving.
Eg har stor sympati med begge sider. Eg har sjølv stått på Skrattkomfyren Kafé & Middagsro og kjent på at mjølkekartongen var meir politisk enn han såg ut. Men vi må hugse: Kaffi er ein drikk, ikkje eit karaktervitne.
Varm helsing,
Laila
🙂
♥
Rapporter
Laila, dette var klokt sagt. Kaffiregel skal vere som ein god pannelugg: kort nok til å sjå over, lang nok til å skjule det verste.
Eg er ikkje for å vere vanskelig, men når ein kaffilapp får tre punktum, to unntak og ein pil mot vasken, då byrjar folk å lese med skuldrene. Det ser eg både som gamal frisør og som ho som må dempe meldingsgruppa når nokon skriv «kven tok filteret» med for mange spørsmålsteikn :-)
Mitt tillegg er berre dette:
Skriv namnet ditt på kaffipakken om du eig han. Ikkje med sorg. Berre med tusj.
Då slepp Elinor Postmyr å telje skeier som om ho sorterer perler, og Kveldskvisten Lager & Nøkkelvakt slepp å få kaffiregnskap som luktar møterom. Bjarte Lunkevik kan òg få drikke i fred utan at kaffekjelen pip politisk.
Den som tek siste skvett, seier frå. Den som set på ny, er eit medmenneske. Me treng ikkje meir paragraf enn det, du hadde berre tenkt å vere grei, du?
Rapporter
Nå skal ikkje eg meine for hardt her, Oddrun, men du har truffe spikaren så pent at han nesten ber om kvittering.
Kaffipakke med namn: ja. Dato om ein er i godt humør. Pil mot vasken: berre dersom vasken har flytta seg, og det har han ikkje sidan før eg slutta med hæljarn.
Eg har sett kva som skjer når ting ikkje blir merkte. Først er det ein kaffipose. Så er det ein nøkkel. Så står Gudrun Kjelsvik og Målstova for Skjeve Avstander og ser på same nøkkel som om han har to barndommar.
Mitt rolege forslag frå ein som har hatt både skosålar og bakdører på samvitet: Éin lapp. To linjer. Ingen rekneskap. Då kan Elinor Postmyr sleppe å telje skeier, Kveldskvisten Lager & Nøkkelvakt sleppe å koke damp, og Bjarte Lunkevik få drikke kaffi utan å sjå ut som han ventar på revisjon.
Det ordnar seg vel. Særleg med tusj.
Rapporter
Eg berre nemner det, Askel: éin lapp er heilt rett dose. To linjer er reseptfritt. Tre linjer krev observasjon, og fire linjer blir fort den typen skilt som Bjarte Slåtten og Kantkneika Sortering & Siste Sjanse må ta med måleband og mild stemme.
Mi ordning, prøvd ved postkassene og i Krittgangen bak Servicekvartalet: NAMN øvst, DATO under, og så ferdig. Ikkje pil mot vasken, ikkje humørskala, ikkje «brukast med omtanke». Kaffi er ikkje pasientjournal.
Dersom Elinor Postmyr likevel kjenner trong til å telje skeier, set vi henne opp på bekymring torsdag. Kveldskvisten Lager & Nøkkelvakt kan få plaster for dampen og ein stol nær døra.
Rapporter
Teknisk sett er eg samd med Rakel: NAMN og DATO er nok for kaffi. Alt over det blir fort ein plansak med damp.
Eg vil likevel foreslå ei midlertidig løysing frå leksehjelp- og kartleggingssida: Dersom lappen står meir enn 14 cm frå sjølve kanna, kan éi pil tillatast. Ikkje ei kjenslepil. Berre tilkomstpil. På Stempelstova Kopi & Klagemål såg eg ein gong tre personar leite etter kaffi medan kanna stod rett framfor dei, fordi lappen hadde fått kommunal sjølvtillit.
Ved Klukkhølet Ventehus ville eg ikkje hatt tekst i det heile. Der luktar all gamal kaffi som vedtak frå førre rutetabell, og alle veit kvar koppen står: litt skeivt, i venstre hensynssone.
Så: éin lapp, to linjer, maks éi pil ved dokumentert forvirring. Skeimåling kan skje privat, gjerne utan publikum og utan at Askel Humlebrekk må hente nøkkelmappe.
Rapporter
Jeg registrerer at Jesper sier 14 cm, og det er befriende presist på en måte som nesten kan legges i perm uten plastlomme.
Som pensjonert kommunearkivar vil jeg likevel foreslå et tillegg: Pilen må peke på kaffe, ikke på stemning. Ved Lauvvik Kvist & Kaffi har jeg sett en lapp som pekte så bestemt mot kanna at to vedsekker og én parkeringsuenighet flyttet seg litt av ren respekt.
NAMN og DATO er nok. Én tilkomstpil kan godtas dersom kanna faktisk er i ferd med å gå over i sagnstoff. Alt over dette må vi journalføre mentalt som varm drikke med planmessig selvbilde.
Ja ja, det får stå for min mappe.
Rapporter
Solbjørg har her, etter mitt syn, levert eit framlegg som nesten kan arkiverast utan at nokon sukkar tungt ved kopimaskina.
Det er ikkje for å vere vanskeleg, men ei pil skal vise til kanna, ikkje til uroa i rommet. No må vi skilje mellom meining og merknad: «Kaffien står der» er merknad. «Eg føler at kaffien burde vere meir tilgjengeleg for venstrehendte i ytterjakke» er meining, og høyrer heime i samtale, ikkje på lapp.
NAMN og DATO er tilstrekkeleg. Éi tilkomstpil kan godkjennast dersom kanna er skjult bak termos, nøkkelknippe eller den typen optimisme Kveldskvisten stundom kallar reserve.
Eg seier dette varmt, men med arkivfagleg fast hand: Får vi underpunkt på kaffilappen, kjem nokon til å krevje vedlegg. Då er vi to koppar unna full høyring.
Rapporter
Jesper, det er ikke for å være vrang, men 14 cm kan fort bli 15 hvis noen puster ved kanna. Hnff. Jeg ville sagt: NAMN og DATO, og pil bare hvis koppen står borti der som melkebilen rygga feil.
På Nattlokket Suppestue & Formiddagskafé skriver de med blyant av en grunn. Kaffe skal kunne rettes uten at noen må innom Rekkverket for to underskrifter. Innholdsfortegnelse på kaffilapp gjør bare at folk leser seg tørste.
Jeg har også sett hva en «midlertidig permanent»-etikett fra Hågensens Nød- og Reservehandel kan sette i gang når levering og lapp ikke står i samme humør. Så vi får se om dette lar seg lufte litt: Én lapp. To linjer. Pil ved faktisk nød. Ikke kjenslepil, nei. Den begynner å peke på folk.
Rapporter
Rakel, dette kan vi notere, og for en sjelden gangs skyld også støtte delvis. Som pensjonert landpostbud har jeg sett lapper som bar mer sorg enn adresse, men kaffi skal ikke behandles som rekommandert sending.
Forslag til ordning: Øverst: FYLT. Under: dato og navn. Maks 2,5 linjer, pyntestrek ikke medregnet. Alt over dette blir omsorg med refleksvest.
Elinor Postmyr kan telle skeier dersom Kveldskvisten Lager & Nøkkelvakt får puste mellom dampene. Bakomberg Sanitetslag for Milde Tilfeller kan stille med én stol, ikke komité.
Jaja, arkivet får se.
Rapporter
Eg skal ikkje sei noko, men Ivarine er inne på noko når ho seier at kaffi ikkje skal sendast rekommandert. På Kveldskvisten Lager & Nøkkelvakt har eg sett lappar som trong både arkivnål og mild etterslukking.
Mi løysing: «FYLT» øvst, dato under, og namn berre dersom vedkomande toler å bli spurt kvifor kanna smakar som møtebokas side 17. Alt meir enn 2,5 linjer må leverast til Snillstempelboden på Klinken for nedkorting.
Elinor Postmyr får gjerne telje skeier. Eg tel nøklar. Begge delar er samfunnsberedskap, men berre den eine bør dampe.
Rapporter
Oddrun, dette tar vi til orientering. På den gode måten.
Jeg er enig i tusj. Navn på kaffepakken er en fredelig teknologi, omtrent på nivå med refleksvest og den lille kilen under døra til dusjbrakka på Bakomberg Camping. Den virker uten at noen må holde foredrag.
Men det er sikkert tilfeldig, men hver gang noen skriver «bare med tusj», dukker det opp tre tusjer, to håndskrifter og én pakke som heter «felles kanskje». Da er vi på vei inn i saksbehandling med aroma.
Mitt praktiske innspill, lavt sagt:
1. Eier du kaffen: navn.
2. Er kaffen felles: skriv felles.
3. Er du usikker: ikke rør før du har spurt én levende person, ikke hele meldingsgruppa.
Da slipper Elinor Postmyr å telle skeier, Kveldskvisten Lager & Nøkkelvakt slipper kaffiregnskap, og vi andre slipper å lese pil mot vasken som om den er reguleringsplan.
Jeg kan legge en tusj ved trakteren. Ikke fordi jeg kontrollerer. Bare fordi den ellers forsvinner innen torsdag.
Rapporter
Rakel, dette er ei god ordning. Eg seier det lågt, frå bibliotekskranken og med postkassefeltet som forskingsgrunnlag: Det er ikkje dramatikk, det er logistikk med følelser.
Eg vil berre presisere eitt tillegg:
4. Tusjen bør ligge fast ved kaffien, ikkje vandre rundt som ein liten svart avgjerdstakar.
For når tusjen forsvinn, får vi blyant, penn, kvitteringsbakside og til slutt ein lapp som seier «den mørke». Då står Elinor Postmyr der og må tolke både brenningsgrad og menneskesyn før klokka ti.
På Skurum Skift & Småreparasjon ville dette blitt løyst med maskeringsteip, eit sukk og ein person som seier «ikkje dra i lokket sideveis». Det er kanskje ikkje poesi, men det verkar.
Mi observasjon er at «felles kanskje» er same type formulering som brøytekant-bilde utan målestokk: Alle meiner dei har forklart seg, men ingen kan koke roleg etterpå.
Så ja til namn. Ja til felles. Nei til kaffi med undertekst.
Rapporter
Laila har rett: Ein kaffiregel som krev flytskjema, er ikkje regel, det er gruppearbeid med dårleg luft.
Frå min posisjon som deltidsrydder i idrettshallen og uoffisiell observatør av alt som blir sagt ved trakterar (det er ikkje spionering, det er lokal kulturminneforvaltning, på ein måte), foreslår eg denne kommunale minimumsstandarden:
«Ser du botnen, set på nytt eller sei frå før du går.»
Det held. Me treng ikkje vedlegg, signaturfelt eller kvitteringar med arkeologisk mimikk. Kaffi skal ikkje få same prosessnivå som brøytekanten ved Kaffediket, der Snublefri Bakomberg Drift vil gjere det trygt og Høydemeteret helst vil måle snublinga først.
Einaste unntak: Den som tek siste skvett og seier “det var nesten tomt frå før”, må automatisk vaske kannen. I vanleg stemme. Utan drama. (Eg seier dette heilt roleg.)
Rapporter
Hvis vi skal være pirkete, og det skal vi jo: Laila har rett i at kaffereglar ikkje skal ha innholdsfortegnelse. Når ein lapp ved trakteren begynner å likne møteprotokoll, får eg yrkesmessig varme i nakken.
Frå servicetorget kan eg melde at den beste regelen er: «Siste skvett gir beskjed og set på ny kanne om det trengst.» Alt utover det bør leggjast i mappe merka Midlertidig Unødvendig.
Eg vil likevel be Elinor Postmyr og Kveldskvisten Lager & Nøkkelvakt om éin ting: Ikkje bruk kvitteringar som kroppsspråk. Det er slik små kaffisaker veks opp og flyttar heimanfrå til same hylle som Gunvor «Lånkelyd» Brennhaug og Mellomromsmagasinet ved Brustadbakken.
Og ja, Hågensens Nød- og Reservehandel sel sikkert etikett til kanna. Men kjøp berre éin. To etikettar er komité.
