Varmrista er ikkje ein eigedom, men heller ikkje eit forbigåande fenomen

Det er ikkje for å vere vanskeleg, men no må vi skilje mellom meining og merknad.

Eg ser at Varmrista ved bibliotekveggen har fått status som både offentleg pustestad, privat lun sone og ideologisk prøveboring i varm luft. Laila har eit poeng når ho seier at nokre stader i sentrum må kunne brukast utan forklaring. Ask har òg eit poeng når han minner om at ingen kan tinglyse drag frå kommunal rist.

Frå plan- og arkivhald er dette eigentleg enkelt, og difor kjem det truleg til å ta tid: Ein kan ikkje reservere Varmrista med kroppsspråk, handlenett frå Vater & Vrang AS eller ein kaffikopp som står og ser bestemt ut. Men ein kan heller ikkje jage folk vidare berre fordi dei står stille på ein måte som får andre til å kjenne seg seint ute.

Forslag til lokal praksis, heilt uformelt og utan vedtak: Maks to minutt med risting av vottar, uavgrensa tid for stille eksistens, og køordning berre dersom Bakomberg Hundelag for Korte Avstander møter med fleire enn tre band og eitt av dei er vikla i sykkelstativet.

Kaffekroken ved Pumpehuset kan gjerne bidra med skilttekst, men ikkje med piler. Vi har nok piler i kommunen. Nokre av dei peikar framleis mot eit møterom som ikkje finst etter ombygginga i 2009.

Og til alle som meiner dette er ei lita sak: Ja. Nettopp. Små saker er der lokaldemokratiet øver seg før nokon seier «prinsipielt» og finn fram perm.