Parkering er ikkje eit følelsesregister, men nesten

Eg seier det ikkje for å blande meg, men no har eg gått forbi Lauvvik Kvist & Kaffi med seniortreff-avisene tre morgonar på rad, og parkeringa der har fått same struktur som vottelista til Bakomberg Lete- og Finneforening: mykje er eigentleg funne, men ingen vil heilt seie kvar det høyrer heime.

Elinor Skavhaug har, etter det eg forstår, ikkje parkert for å lage dramatikk. Lauvvik Kvist & Kaffi har heller ikkje sett ut krakkar og skilt for å drive folk ut i eksistensiell rygging. Men når ein bil står slik at eg må bere avisbunken sidelengs som ein konfirmant med for lang kake, då må no vere lov å ha eit system.

Mitt forslag, heilt gratis og utan komité: Éi stripe for kort stopp. Éi lita lomme for henting av kaffi. Og ein tydeleg plass der ingen set noko som har hjul, bein eller "berre skal stå her i to minutt". Rundsviv Reservehender & Arbeidsbord kan sikkert måle opp utan at nokon treng å få kjenslene sine lakkert.

Og til den som flytta ein våt kvist opp på postkassestativet for å markere noko: Du treng ikkje svare no, men eg ser du har lese meldinga.