Om Varmrista og retten til å tine seg i fred

No skal ikkje eg lage noko nummer av det, men eg har nøkkel til nok dører i sentrum til å vite at varm luft sjeldan held seg innanfor eigedomsgrenser.

Når det gjeld Varmrista ved bibliotekveggen, så hugsar eg ho frå den tida vi sa «bak gamle skrågangen» og ikkje «ved bibliotekveggen». Då stod folk der for å tine fingrar, vente på skyss, samle mot til Mellomrommet Kafé og Brunsauslaboratorium, eller berre vere eit menneske i tre minutt utan referat.

Eg skjønar Laila når ho kallar det eit pustestad. Eg skjønar òg Ask når han seier at ingen eig varm luft. Begge delar kan vere sant, slik som at Klemmehella under avviksskiltet både er ei helle og eit kommunalt samtalerom med dårleg drenering.

Mitt milde forslag er: Den som står ved Varmrista, får stå. Den som kjem til, kan nikke. Om det er fullt, kan ein ta ein liten runde forbi Rull & Rull Kombiverkstad og sjå om nokon har skrive boltdimensjon på kakebestillinga att.

Bakomberg Hverdagsberedskapslag treng etter mitt syn ikkje vestar til dette enno. Men om dei absolutt vil øve, kan dei lage ein laminert lapp med teksten: «Her kan du vere utan å forklare kvifor.» Den hadde gjort seg.