Om øse, målestrek og det vi kallar fred

Eg skal ikkje sei noko, men når eit årsmøte bruker 23 minutt på om brunsaus skal vere «raus» eller «etterprøvbar», då er vi ikkje lenger i foreningsliv. Då er vi i væskeforvaltning.

Som midlertidig nøkkelvakt gjennom nokre tiår har eg sett mykje: kaffikanner utan lokk, lokk utan kanne, og ein gong Bakomberg Hundelag for Korte Avstander som kom på dugnad med tre hundar og éin skrutrekker. Det gjekk fint, omtrent.

Mitt forslag til Brunsausens målestrek er enkelt: Mellomromsmagasinet ved Brustadbakken får helle med hjartet. Målstova får måle med auge. Og den som seier «ein liten skvett» må føre det i protokollen som 0,7 skvett, så Solbjørg Løkkemo slepp å hugse det for alle.

Rakel Nyborg kan få ha nøkkelen til øsa. Ruth Kvamnes kan nikke når det er nok. Eg kan sitje ved vindauget og ikkje blande meg, slik eg alltid gjer, med mindre nokon prøver å kalle dette midlertidig.

For då minner eg berre stille om kommunestigen frå 1987. Og kakestykket frå sist tysdag.