Om brunsaus, målestrek og den vesle vippen etterpå

No skal ikkje eg blande meg, men når eg i dag måtte flytte tre beskjedlappar frå kaffetraktaren, to frå oppslagstavla og éin frå innsida av nøkkelskapet, ser eg at brunsausen har gått frå tilbehør til kommunikasjonsform.

Eg har forstått at Målstova for Skjeve Avstander ønskjer etterprøvbar mengde, medan Mellomrommet meiner ei øse også kan vere eit lite dikt. Begge delar er rett, på kvar sin måte, slik det ofte er når folk står med poteter og varme jakker.

Mitt forslag, heilt uoffisielt og berre fordi tusjen låg framme: Set ein pen målestrek på øsa. Kall den «nok». Så kan den som heller, få lov til å vippe øsa ein halv centimeter til når det er regn, ferjekø eller nokon nett har vore innom Dampgløttet bak Vaskeribygget og ser litt sausetrengande ut.

Bakomberg Sanitetslag for Milde Tilfeller kan eventuelt ha plaster klart til dei som får sterke følelsar av desiliter. Bakomberg Lapp- og Merkelag for Midlertidig Orden må gjerne laminere, men ikkje med så stor skrift at folk mister matlysta.

Eg seier berre: Rausheit kan godt målast, så lenge vi hugsar å måle med varm hand.