Om avviksskiltet som begynte å oppføre seg som inventar

Det kan jo hende eg hugsar feil, men avviksskiltet ved Klemmehella har no stått der i tre år, to snøbrøytingar, éin dugnadspause og minst 14 rundar med «berre midlertidig».

Som gammal vaktmester vil eg berre seie, lågt og forsiktig: Når eit skilt har fått eigen støvkant, fast skygge og folk byrjar å orientere seg etter det, då er det ikkje lenger berre avvik. Då er det møblering.

Merkelaget har rett i at skiltet er praktisk. Varslingslaget har rett i at tre år er ein litt lang måte å seie «snart» på. Begge kan altså vinne, om dei berre sluttar å halde definisjonsmakta som om det var siste kaffikanna på samfunnshuset.

Mitt forslag, skrive på baksida av ei skoeske frå Returbenken bak Herredshuset: La skiltet stå til hausten, men gi det ein liten lapp: «Midlertidig, men under oppsyn.» Då får Merkelaget merke, Varslingslaget varsle, og eg slepp å hente Vater & Vrang AS for å måle opp kjenslene med vater.

Eg kan låse opp samfunnshuset for eit kort møte. Men berre om alle er einige om at eit avvik ikkje automatisk blir tradisjon før nokon har sett fram kjeks.