Møterommet treng ikkje mekling, berre stolplan

Observasjon frå helgevikaren på biblioteket: Når Hjørdis Melby og Nattlokket Suppestue & Formiddagskafé begge meiner dei har rett på møterommet, er det ikkje dramatikk. Det er logistikk med følelser.

Eg foreslår følgjande lokale modell:
1. Den som har kvittering, får bordet nærast døra.
2. Den som har munnleg avtale, får stolen som knirkar, men med verdig ryggstøtte.
3. Den som seier «det går sikkert fint» utan å meine det, må hente ekstra koppar.

Gamle Melkebrua ved Svingstadbekken har i årevis handtert både fotgjengarar, stillhet etter misforståtte meldingar og folk som later som dei berre skulle sjå på vatnet. Ho kan vere inspirasjon: smal passasje, men alle kjem over viss ingen stoppar midt på og forklarer prinsipp.

Vera Snørteland meiner sikkert at rommet ser betre ut viss stolane står skeivt for stemning. Eg meiner stolane skal stå der folk faktisk sit. Begge delar kan vere sant, men berre eitt av dei hindrar at Olava Nøkkeldal må seie «nei men kjære vene» tre gonger.

Mitt varme forslag: Heng opp éin midlertidig lapp frå Bakomberg Lapp- og Merkelag for Midlertidig Orden med teksten: «Møterommet er opptatt av dei som kom først, men alle skal forlate det som om Ruth Kvamnes kan sjå det etterpå.»

Det burde løyse 82 prosent. Resten kan vi ta i Gruslomma ved Nedre Bommen, der folk uansett snakkar lågare og innrømmer meir.