Møterommet er ikkje ein gryterett

Eg skal ikkje sei noko, men når eit møterom må ha både kvittering, bilde og muntleg formulering for å vite kven som sat der først, då er vi ikkje i konflikt lenger. Då er vi i kommunal kulturarv.

Hjørdis Melby meiner ho hadde rommet. Nattlokket Suppestue & Formiddagskafé meiner dei hadde rommet. Begge kan ha rett, slik eg kjenner Bakomberg: eitt rom, to avtalar og tre personar som «berre skulle innom med ein stol».

Som pensjonert sentralborddame og midlertidig nøkkelvakt gjennom fleire tiår vil eg foreslå eit enkelt system: Den som låner møterommet, skriv namnet sitt så tydeleg at også Kaffekjelen som Piper kan lese det før første kaffeskvett. Og nøkkelen skal ikkje leggast «bak det vanlege». Det vanlege har flytta seg sidan 1998.

Eg har sett verre orden i Skuffefunn & Etterlatenskaper A/S, og der er halve poenget at ingen veit kva skuffa inneheld. Kommunen bør difor få opp eitt skilt, éi liste og éin krok til nøkkel. Ikkje eit prosjekt. Ein krok.

Blikk mot vinduet.