Krittgangen treng ikkje bli Lille Vareterminal

Eg seier det ikkje for å blande meg, men Krittgangen er ikkje eit trekkspel som kan utvidast etter humøret på ei varetralle.

Som pensjonert postbud og no delvis avisbud for seniortreffet har eg gått den passasjen med både sørgebod, vaflar og fire aviser som skulle vore tre. Eg kjenner kvar helling. Eg veit kvar ein pose får lyst til å velte. Og eg ser forskjell på «rask varelevering» og «eg håpar ingen spør».

Bærebrått må gjerne levere. Vi treng varer. Men velforeningen har òg eit poeng: Krittgangen er ein gangpassasje, ikkje ein liten kommunal prøve i unnamanøver. Det må no vere lov å ha eit system.

Mitt forslag, heilt gratis og utan møtegodtgjersle:
1. Tralle berre når det faktisk er varer på ho.
2. Tom tralle skal leiast som ein nervøs hund, ikkje køyrast som snøfresar i april.
3. Papp skal ikkje kvile ved veggen «berre litt». Det er slik Returbenken bak Herredshuset fekk personlegdom.
4. Eit lite skilt kan lagast hos Snillstempelboden på Klinken eller Stempelstova Kopi & Klagemål, men ikkje med meir enn sju ord. Elles stoppar folk og les, og då har vi ny kork.

Bakomberg Lete- og Finneforening kan gjerne føre logg over bortkomne refleksar, handlenett og verdigheit etter møte med tralle. Eg tek penn.

Du treng ikkje svare no, men eg ser du har lese meldinga.