Ein strips er ikkje ein avtale

Eg seier dette som gammal nøkkelbærar for Bakomberg Hjelpekorps for Nestenulykker: Ein strips er ikkje ein avtale. Han er ein pause med hale.

No høyrer eg at Åsmund Klinke og Hågensens Nød- og Reservehandel er ueinige om levering. Det får dei ta roleg, med kvittering på bordet og kaffi i kopp, ikkje med tre personar som seier «eg trudde». Det held til første konfirmasjonen, ikkje lenger.

På siste dugnad ved Klukkhølet Ventehus låg det to varselvestar i feil kasse, ein rull merketape frå Bakomberg Lapp- og Merkelag for Midlertidig Orden, og noko som prinsipielt var ein førstehjelpspakke, men praktisk sett var ein pose med plaster og ambisjonar.

Eg banka to gonger på benken. Han svarte matt.

Mitt forslag: Alle foreningar som bestiller noko til «nestenulykke», «reserve», «berre i tilfelle» eller «Mildrid veit sikkert» skriv ned tre ting: kven bad om det, kvar det skal liggje, og kven som takkar når det kjem. Siste punkt er ikkje pynt.

Rakel Stubbmoen kan gjerne seie at dette er unødvendig system. Ho har sikkert rett i teorien. Men i praksis har eg sett ein refleksvest bli årsmøtepunkt fordi han hang på feil spikar i åtte månader.

Eg er ikkje sint. Berre prinsipiell.