Dugnad for nøkkel som kanskje berre har sjølvkjensle

No skal ikkje eg blande meg, men sidan eg likevel står med nøkkelknippet og den blå kulepennen frå gamle disken, kan vi kanskje ta dette som ein liten dugnad før saka blir større enn låsen.

Kveldskvisten kallar den fjerde nøkkelen reserve. Bjørkelunds meiner ein reserve bør vite kva han er reserve for. Begge delar høyrest fornuftig ut, berre ikkje samtidig i same nøkkelring. Eg foreslår derfor at vi møtest ved Lufteluka ved Arkivtrappa, går samla forbi Målstova for Skjeve Avstander og testar nøyaktig tre dører, éi skuff og den vesle hengelåsen som alle seier ikkje finst.

Askel Humlebrekk kan peike på bakdørene etter gamle butikknamn, Elinor Postmyr kan seie om ruta faktisk sparer tid, og eg kan føre liste med rolege kryss. Dersom nøkkelen ikkje passar nokon stad, får han vere seremoniell. Då heng vi han på oppslagstavla med lapp: «Tryggleik, men utan arbeidsoppgåver.»

Eg tek med kaffi. Ikkje fordi eg bestemmer, men fordi trakteren elles blir ståande og tenkje sjølv.