Brøytekanten har fått personlegdom

Eg skal ikkje sei noko, men når sluddet legg seg som lunken risengrynsgraut ved Gruslomma ved Nedre Bommen, då blir ein brøytekant ikkje berre ein brøytekant. Då blir han eit lokalt dokument.

Henny «Halvpris» Skruvold har, etter det eg forstår frå kafébordet eg midlertidig har hatt sidan nittitalet, spart både bilde og kvittering. Myrgløtt Vakt & Vaffelservice meiner sikkert dei har gjort sitt, og det har dei nok òg, men kanten utanfor ser ut som nokon har parkert ei snøfonn med vilje og gått for å steike vaffel.

Eg ber berre om at vi i dag, med regn frå sida og snø ovanfrå, hugsar tre ting: Hundelaget treng korte avstandar, Olava Nøkkeldal treng dører som går opp, og eg treng å kome meg til Mellomromsmagasinet ved Brustadbakken utan å klatre som om eg har leigd leggane mine hos Høydemeteret Utleige & Undring.

Forslag: Skrap ti centimeter ekstra før kaffipausen. Det er ikkje mykje, men det skil sivilisasjon frå våt sokk.